Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Αναδημοσίευση από το press-gr.

Είναι μερικά κείμενα που θα ήθελα να γράψω, είναι από την ηλεκτρονική “πένα” κάποιων καθημερινών ανθρώπων που η αξία τους είναι φάρος και ελπίδα, μιας αγέρωχης φωνής που σε αναπτερώνει στην καθημερινή απαξία και πολτοποίηση της νεοελληνικής κοινωνίας μας. Είναι η απρόσμενη διαβεβαίωση του μοναχικού μαχητή, ότι δεν χάθηκαν όλα. . . . υπάρχει ακόμη ελπίδα φωνάζουν . . . σε αυτούς επάξια συγκαταλέγω και το παρακάτω κείμενο του Ι. Παπαδόπουλου.

Είναι ένα κείμενο ενός καθαρού και ασυμβιβάστου ανθρώπου, από ότι μπορώ να εικάσω από το ψαχτήρι του Google, που δεν μου αφήνει περιθώρια για άλλες αμφισβητήσεις.

Σήμερα, στους πνευματικά χαλεπούς καιρούς που διάγουμε, η αμφισβήτηση γίνεται ο σηματωρός για να προχωρήσεις . . . μιας και από τα λαμπερά φώτα που σε τυφλώνουν των διάφορων αυτόκλητων υπερασπιστών (καταφερτζήδων) της τηλεοπτικής καθημερινότητας και της δήθεν ενημέρωσης και της δήθεν αποκάλυψης της διαπλοκής, το ελαιοφάναρο του Διογένη χάνει την χρηστική του αξία να ψάξεις . . .

Μέσα λοιπόν σε αυτή την αναξιοκρατία και τη διαπλοκή, με την ένοχη σιωπή των διάφορων χειροκροτητών/μαϊντανών της τηλεθέασης, η φωνή του Ι. Παπαδόπουλου ηχεί σαν προσκλητήριο αφύπνισης και επαναπροσδιορισμού.

Είναι η φωνή της αγανάκτησης, είναι η φωνή που ο καθένας από εμάς θα ήθελε να αρθρώσει . . . αλλά υπολογίζει την άμεση αναχαίτιση που θα υποστεί από το καλά εκπαιδευμένα γρανάζια του καλοκουρδισμένου οργανωμένου συστήματος αποχαύνωσης.

Ευτυχώς που υπάρχει ακόμη ελπίδα. . . .

Αλλά καλύτερα ας διαβάσουμε με τη δική του γραφή – ας διαχυθεί σαν βάλσαμο

η δική του φωνή, η δική του άποψη – στην δική μας εσωτερική οργή/κραυγή, που πολλοί επιθυμούν, αλλά δεν τολμούν να εκφράσουν φωναχτά. . .

====================================================================

Ντρέπομαι...

,
Του Ιωσήφ Παπαδόπουλου
ελεύθερου δημοσιογράφου
,
Συνάδελφοι bloggers, καλημέρα και καλώς σας βρήκα. Γράφω εδώ, για πρώτη φορά, ως άνεργος και χωρίς βήμα δημοσιογράφος και, για να μη χαλάσω το χατήρι του... εισαγγελικού "Ταρζάν", υπογράφω με όνομα και επώνυμο, αναλαμβάνοντας στο ακέραιο τους "κινδύνους" αυτής της "αποκοτιάς" μου. Υπόσχομαι να γράψω χωρίς φόβο, αλλά με αρκετό συσσωρευμένο πάθος... Δεν είχα ύπνο πάλι χθες βράδυ. Με πέθαινε κι' ο ώμος μου. Φταίει το άγχος σου, λέει ο γιατρός, που σε ενοχλούν όλα, που θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, που δεν βάζεις γλώσσα μέσα σου και τα λες έξω απ' τα δόντια γιατί, ούτως ή άλλως, να τα γράψεις σε εφημερίδα ή να τα πεις στην τηλεόραση δεν σ' αφήνουν. Και σαν να μην έφταναν η αϋπνία κι' ο σωματικός πόνος, παίζοντας με τα κουμπάκια του τηλεκοντρόλ, έπεσα πάνω στον Μάκη κι' έμεινα εκεί να παρακολουθώ, για άλλη μια φορά, τον παθιασμένο μονόλογο του γνωστού πια καλαμοκαβαλλάρη-showman του καθοδικού σωλήνα της τηλεοπτικής μας αποχέτευσης, και την παθητική παρουσία των his master's voice προσκεκλημένων του, θέλοντας, θαρρείς, να υποβάλλω τον εαυτό μου, για άλλη μια φορά, στο μαρτύριο και την ξεφτίλα μιας κατ' ευφημισμόν "δημοσιογραφίας", η οποία απευθύνεται, αποκλειστικώς και μόνον, σε ελάχιστους, ευτυχώς, ανεγκέφαλους τηλεθεατές και στα μηχανάκια της agb. Πόσο "αξιόπιστα" είναι κι' αυτά, αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία... Αναρωτιέμαι, συχνά, πώς καταφέρνει ο "Ταρζάν", ο κάθε "Ταρζάν" της τηλεοπτικής μας αποχαύνωσης, να "πείθει". Πώς καταφέρνει να λέει και να κάνει ό,τι θέλει, να είναι στο απυρόβλητο, και να απολαμβάνει συγχρόνως μιας πρωτοφανούς ασυλίας. Πώς καταφέρνει, με άλλα λόγια, να ίπταται από "κλαρί" σε "κλαρί", χωρίς να πέφτει, και πώς η "Τζέϋν" μένει άναυδη να τον θαυμάζει από κάτω, μένοντας με το στόμα ανοικτό. Αναρωτιέμαι, πώς κατάφερε ο Μάκης να το "παίξει" τρελλός για να αποφύγει την στράτευση, ενώ εγώ υπηρέτησα 32 μήνες την μαμά πατρίδα σε καιρό ειρήνης. Αναρωτιέμαι πώς σε έναν "διπλωματούχο τρελλό", πρώην "μοντέλλο", πρώην "σκιτσογράφο", και ουδέποτε αποκτήσαντα πτυχίο σε όποια σχολή και αν εφοίτησε, το σύστημα της ενημέρωσης χαρίζει βήμα, ασυλία, δημοσιότητα και έναν πακτωλό χρημάτων. Αναρωτιέμαι πώς γίνεται να απολαμβάνει αυτός ο showman, ο κάτοικος ενός φτωχόσπιτου σε υποβαθμισμένο βόρειο προάστειο των Αθηνών, της "αγάπης" και της "εκτίμησης" του κόσμου, κι' άλλοι "μικροδημοσιογράφοι", τους οποίους δεν γνωρίζει ούτε η μάνα τους, να "απολαμβάνουν" της απομόνωσης και των χαρακτηρισμών "επικίνδυνοι", "ρομαντικοί", "γραφικοί". Αναρωτιέμαι, γιατί δεν μπορώ τόσα χρόνια να πείσω, έναν έστω εκδότη, να δημοσιεύσει μια επιστολή μου, ένα ενυπόγραφο άρθρο μου και μάλιστα χωρίς αμοιβή. Γιατί να πρέπει να ασκώ το επάγγελμα ενός μικρού και μάλλον αποτυχημένου εμπόρου, για να εξασφαλίζω τα προς το ζην, ενώ θα μπορούσα να είμαι ένας αξιόπιστος λειτουργός της δημοσιογραφίας και να αμείβομαι αξιοπρεπώς; Να κάνω δηλαδή, απλώς, αυτό που έμαθα, αγάπησα και πιστεύω. Να ενημερώνω τον κόσμο, να στέκομαι απέναντι στην κάθε εξουσία, να καταγγέλω τα κακώς κείμενα, χωρίς να γίνομαι εγώ το κέντρο του κόσμου, το κέντρο της ενημέρωσης. Ανόητα, θα πει κανείς, ερωτήματα, με γνωστές ωστόσο απαντήσεις... Εστειλα κατά καιρούς επιστολές στην "Ελευθεροτυπία", στο "Καρφί", στο "Πρώτο Θέμα", ακόμη και στην "Αυριανή" του εξόριστου τότε Κουρή, αλλά και στο "Νέμεσις", όταν αρθρογραφούσα σ' αυτό σαν τακτικός εξωτερικός συνεργάτης. Ολοι, ανεξαιρέτως, αρνήθηκαν, με κάποιον, άλλοτε άκομψο και άλλοτε "εύσχημο" τρόπο, να τις δημοσιεύσουν. Είχα κάνει, θυμάμαι, μετά από καταγγελίες κατοίκων, ένα ρεπορτάζ και είχα γράψει ένα τεκμηριωμένο άρθρο για την Αλεπότρυπα της Κυψέλης. Για τις αυθαιρεσίες του Δήμου Αθηναίων, για την κακοποίηση του λόφου, για την καταστροφή του πράσινου της περιοχής, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν χαρακτηρισμένη από το δασαρχείο σαν δασική έκταση. Η Λιάνα είχε τότε, με εύσχημο τρόπο, "λογοκρίνει" το άρθρο μου, αρνούμενη να το δημοσιεύσει, λέγοντας : "Ασε την Αθήνα βρε Ιωσήφ, εσύ γράφεις για το Αιγαίο. Τα απομακρυσμένα και εγκαταλειμένα νησιά του δεν είναι η αγάπη σου; Μείνε εκεί". Θυμάμαι μάλιστα την Λιάνα να απαντά στην εύλογη απορία μου, γιατί να μην μπορώ κι' εγώ να μπω "εντός των τειχών", γιατί να μην μού δίνουν βήμα να εκφράσω και να γράψω ελεύθερα τις απόψεις μου, γιατί να μην μπορώ να βγάλω μια εκπομπή στην τηλεόραση για το Αιγαίο : "Ιωσήφ, παλληκάρι μου, στον βαθμό που εγώ γράφω και περνάω προς τα έξω αυτά που εσύ θα ήθελες να γράψεις και να πεις, δεν είσαι ικανοποιημένος"; Το άκουσα κι' αυτό! "Αντιπροσωπευτική δημοσιογραφία" δηλαδή! Ηταν, προφανώς, ενοχλημένη η Λιάνα, επειδή δεν εμπλούτισα την αυλή των κολάκων της, επειδή στάθηκα επικριτικός στην απόφασή της να πολιτευτεί και να βγει στο μπαλκόνι, αθετώντας την υπόσχεση που είχε δώσει στους συνεργάτες του περιοδικού ότι δεν θα κατέβει ποτέ στην πολιτική, προτρέποντάς τους, συγχρόνως, να την φτύσουν, αν ποτέ το κάνει. Ετσι, άρχισε από τότε να με βάζει στο περιθώριο, να με "φιμώνει", με αποτέλεσμα να μαζέψω τα κουβαδάκια μου και να ψάξω για άλλη παραλία... Ανάλογη υπήρξε η στάση του Μάκη, τότε που του ζήτησα να μεσολαβήσει για να "χωθώ" στο κανάλι του Ταύρου, να κάνω ρεπορτάζ, να βγάλω κάνα φράγκο : "Καλά τα λες φίλε Ιωσήφ, και ακόμη καλύτερα τα γράφεις, αλλά έχεις ένα κακό. Δεν σκύβεις"! Οταν πάλι του ζήτησα να έρθει στα ακριτικά νησιά του Αιγαίου, να του δείξω οροφές σχολείων που έσταζαν και σοβάδες που έπεφταν πάνω από τους λιγοστούς μαθητές, ζώα που βόσκουν στα σκουπίδια, διπλόμισθους δημάρχους που εκλέγονται με παράνομες μεταδημοτεύσεις, νησιά αλίμενα, καταδικασμένα στον μαρασμό και την αφαίμαξη του πληθυσμού τους, εκείνος απαντούσε : "Δεν πουλάνε ρε Ιωσήφ αυτά, δεν πουλάνε"... Βάζει άραγε ο νους του ανθρώπου, όπως συνηθίζει συχνά να λέει μονότονα ο φίλος μου ο Μάκης, τι θα υφίστατο ένας οιοσδήποτε άσημος "μικροδημοσιογράφος" αν απέκρυπτε ή παραποιούσε κάποιο ρεπορτάζ; Τι θα υφίστατο αν έκανε επιλεκτικές καταγγελίες, επικεντρώνοντας τα βέλη του στην παράνομη π.χ. πισίνα ενός πολιτικού, μην αναφέροντας συγχρόνως λέξη για το παράνομο τερατούργημα του εργοδότη του; Τι θα υφίστατο αν προσπαθούσε να το παίξει τρελλός για να αποφύγει την στράτευση; Τι θα υφίστατο αν είχε "καταφέρει" να συναντήσει και να πάρει συνέντευξη από έναν διεθνώς καταζητούμενο κακοποιό, τον οποίον, περιέργως, δεν μπορούσε να εντοπίσει η Ιντερπόλ και η ελληνική αστυνομία; Τι θα υφίστατο αν τον είχε επιλέξει σαν "διαμεσολαβητή" ένας λεωφορειοπειρατής; Τι θα υφίστατο αν είχε τρυπώσει κρυφά με την βιντεοκάμερά του σε υπνοδωμάτια; Εξ ίσου εύλογες απορίες, που έχουν εξ ίσου εύλογες απαντήσεις, σε ένα κράτος το οποίο, όπως λέει ο φίλος μου ο Μάκης, έχει παύσει προ πολλού να λειτουργεί. Ενα κράτος που έχει παύσει προ πολλού να λειτουργεί, γι' αυτόν όμως μόνο και τους υπολοίπους οσφυοκάμπτες "δημοσιογράφους" - showmen της "παράγκας"... Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο που οι ελεύθερες φωνές είναι επικηρυγμένες, από οπουδήποτε και αν προέρχονται... Αν επιθυμεί πάντως ο φίλος μου ο Μάκης να υποβάλλει εναντίον μου την δεύτερη μηνυτήρια αναφορά της ζωής του, ξέρει πού θα με βρει. Εχει έρθει στο σπίτι μου. Ξέρει ποιος είμαι. Αν δεν θυμάται, τόσο "ψηλά" που έφτασε και τόσο "μεγάλος" που έγινε, θα του θυμίσω το όνομα ενός καρδιοχειρουργού του Ωνάσειου, του κ. Μιχάλη, και ενός μικρού και ξεχασμένου νησιού του Αγαίου, της Ανάφης. Ελπίζω αυτά κάτι να του θυμίσουν... Και, ευκαιρίας δοθείσης, θα ζητήσω, για λογαριασμό του Μάκη, συγγνώμη από τον κ. Μιχάλη. Ηθελα να το κάνω αυτό από το 1994, αλλά ούτε ο "Ταρζάν" ούτε τα μέσα της μαζικής μας εξαθλίωσης μού έδωσαν ποτέ αυτή την ευκαιρία. Και έπρεπε να το κάνω δημόσια, έτσι ακριβώς όπως δημόσια ήταν και η κακοποίηση της εικόνας του γνωστού γιατρού από τον τότε "μεγαλοδημοσιογράφο"... εργοδότη μου στο κανάλι του Ταύρου, ο οποίος παραποίησε το δικό μου ρεπορτάζ. Αυτό που μού έχει μείνει προς το παρόν, σαν μια θλιβερή παρακαταθήκη, είναι ότι ντρέπομαι να λέω, όποτε με ρωτούν, ότι είμαι δημοσιογράφος. Ας κρατήσουν πάντως αυτό, σαν επίλογο, οι καλοί "συνάδελφοι". Ο εχθρός είναι εντός, όπως έλεγε η άλλοτε καλή μου φίλη Λιάνα Κανέλλη... Στα καθ' ημάς, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά...

Ιωσήφ Παπαδόπουλος
Πάντοτε επωνύμως και εγγράφως. Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το ΠΛΗΡΕΣ δημοσίευμα!




====================================================================

"O σιωπών δοκεί συναινείν", [(qui tacet consentire videtur) (=όποιος σιωπά φαίνεται ότι συναινεί), κατά το ρωμαϊκό δίκαιο].

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

Αναδημοσίευση από το blogger ”Τσούγδω”

Αναδημοσίευση από το blogger Τσούγδω

Όταν υπάρχει η αποδοχή μιας άποψης τα σχόλια περιττεύουν . . . και τότε η αναδημοσίευση από τη πηγή έχει το νόημα της υιοθέτησης της άποψης.


Δευτέρα, 25 Φεβρουάριος 2008

Είπε ο γαϊδαρος τον πετεινό κεφάλα

Καλόπιστη ερώτηση:

Γιατί να θέλει κάποιος να φιμώσει τα blogs και ειδικά το press-gr?

Πολλοί μπορεί να πουν ότι είναι ένα blog που συκοφαντεί. Πολλές φορές έχει εξοργίσει και εμένα και πολλούς άλλους με τις ανακρίβειες και τις υπερβολές του. Παράλληλα όμως ως μέτρο σύγκρισης λειτουργούν οι εφημερίδες και τα κανάλια, που έχουν το θράσος να κατηγορούν το press.

Όταν έχεις τον Πρετεντέρη (βασικά σύσσωμο το mega), τον Τράγκα, τον Κακαουνάκη και άλλα δημοσιογραφικά μπουμπούκια είναι ντροπή να κατηγορείς το press για συκοφαντίες. Όταν έχεις μερικές εφημερίδες, κανάλια και γνωστούς ξερόλες να εκβιάζουν με αποκαλύψεις και να θέτουν και καλά ερωτήματα υπό μορφή αποκαλύψεων που ποτέ δε παίρνουν απάντηση (γιατί άραγε;), είναι ντροπή να κατηγορείς το press για εκβιασμό.

Πόσο μάλλον που τελικά οι εκβιασμοί που τόσο βαρύγδουπα πετάξαν στην αρχή για εντυπωσιασμό, κατέληξαν να είναι ένα εκβιαστικό mail από ανώνυμο αποστολέα στο Βασίλη Χιώτη, ξέρετε τον δημοσιογράφο που επέλεξε να δώσει συνέντευξη ο πρωθυπουργός πριν τις εκλογές και που μετά έγινε διευθυντής ειδήσεων, προερχόμενος από το ΒΗΜΑ (την ανεξάρτητη εφημερίδα που δημοσίευσε το έγγραφο Νίμιτς, ξέρετε) και γνωστό δεξιούλη...
Λένε λοιπόν τα διάφορα δημοσιογραφίδια ότι τα "άρθρα", post τα ονομάζουμε εμείς, ήταν ανυπόγραφα και εκβιαστικά. Λέω κι εγώ με το μικρό μου το μυαλό, πόσες φορές έχουμε δει ανυπόγραφα, "περίεργα" άρθρα σε εφημερίδες;

Μάλιστα την τελευταία εβδομάδα ακούσαμε τον κ. Τριανταφυλλόπουλο ότι στο ΘΕΜΑ κάποια άρθρα ήταν υπογεγραμμένα με ψεύτικο όνομα και ότι όλοι οι αρχισυντάκτες έχουν τους τσάτσους τους που κάνουν τις βρώμικες δουλειές κτλ. Μετά τους φταίει η ανωνυμία του press.

Για να ανακάλυψαν τον κ. Καψαμπέλη, σημαίνει ή ότι κάποιος τον έδωσε ή ότι ζήτησαν από Αμερικανό δικαστή να αρθεί το ηλεκτρονικό απόρρητο, προφανώς με κατασκευασμένες κατηγορίες για εκβιασμό, οπότε μάλλον πρέπει να επέμβει η google...
Όπως και να έχει το πράγμα οφείλουμε όλοι να διερωτηθούμε αν το να στέλνονται ΕΚΑΜ σε σπίτι δημοσιογράφου ο οποίο μιλάει και για προπυλακισμό, είναι μία ενέργεια που συνάδει με τη δημοκρατία που υποτίθεται ότι έχουμε στη χώρα αυτή.

Υγ: Για να κρίνεις πρέπει εσύ ο ίδιος να είσαι καθαρός, αλλιώς ισχύει το :

"Είπε ο γαϊδαρος τον πετεινό κεφάλα".

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

Σχόλιο στην ανάρτηση της Αλεξίας (προηγούμενη αναδημοσίευση)

Σχόλιο στην ανάρτηση της Αλεξίας (προηγούμενη αναδημοσίευση).

Στη προηγούμενη αναδημοσίευση της Αλεξίας στις 27 Φεβρουάριος 2008 3:53 πμ

Ανέβασα το παρακάτω σχόλιο:

http://nasosgr-zangi.blogspot.com/

Αγαπητή Αλεξία, δεν θα σχολιάσω το άρθρο σου, αλλά το χώρο που το φιλοξενείς.

Το όποιο δίκαιο σου χάνεται μέσα στη λάσπη των δήθεν αγανακτισμένων υβριστών, είναι οι συνήθεις αφελείς οι οποίοι άθελα τους εμπλέκονται στην δίνη της εξουσιαστικής εξυπηρέτησης για λήψη των απαραίτητων μέτρων προστασίας της καθεστηκυίας τάξης και χαλιναγώγησης της ελεύθερης συνταγματικής διάταξης όπου :

"Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους".

Αλλά και να προβοκάρουν εσκεμμένα στις ίδιες συνταγματικές διατάξεις του Άρθρου 14, όπου Υπάρχουν και οι περιορισμοί όπου :

"Καθένας ο οποίος θίγεται από ανακριβές δημοσίευμα ή εκπομπή έχει δικαίωμα απάντησης, το δε μέσο ενημέρωσης έχει αντιστοίχως υποχρέωση πλήρους και άμεσης επανόρθωσης. Καθένας ο οποίος θίγεται από υβριστικό ή δυσφημιστικό δημοσίευμα ή εκπομπή έχει, επίσης, δικαίωμα απάντησης, το δε μέσο ενημέρωσης έχει αντιστοίχως υποχρέωση άμεσης δημοσίευσης ή μετάδοσης της απάντησης. Νόμος ορίζει τον τρόπο με τον οποίο ασκείται το δικαίωμα απάντησης και διασφαλίζεται η πλήρης και άμεση επανόρθωση ή η δημοσίευση και μετάδοση της απάντησης". Κλπ

Εσύ ως αυριανή νομικός γνωρίζεις καλύτερα και που μπορεί να οδηγεί και η ανεξέλεγκτη ανάρτηση υβριστικών σχολίων.

Πολύ θα σε παρακαλέσω να συναισθανθείς την παγίδα που μας παίζουν, όλοι αυτοί που δήθεν ενοχλούνται από τα συκοφαντικά δημοσιεύματα κλπ που ακούμε όλοι εμείς οι υποψιασμένοι του ελεύθερου διαδικτυακού χώρου.

Ζητάνε ("χρησιμοποιούν") μέσα από τις προβοκατόρικες αυτές δημοσιεύσεις να φιμώσουν τα ελεύθερα blogoistολογια μας, με την "οικειοθελή" αλλά αφελή συμμετοχή των δήθεν αγανακτισμένων - πλην όμως κακοπροαίρετων υβριστών.

Σε παρακαλώ λοιπόν μιας και έχεις κωδικό δημοσίευσης ρύθμισε τις αναρτήσεις των χρηστών με την επιλογή μέσω με Google λογαριασμών και όχι Οποιοσδήποτε - περιλαμβάνει ανώνυμους χρήστες

Όπως παρακάτω (Ρυθμίσεις BLOG):

Σχόλια Εμφάνιση Απόκρυψη
Σημείωση: Η επιλογή "Απόκρυψη" δε διαγράφει τα υπάρχοντα σχόλια - Μπορείτε να τα προβάλετε οποιαδήποτε στιγμή ξανά-επιλέγοντας "Προβολή".

Ποιος Μπορεί Να Σχολιάσει;

"Οι εγγεγραμμένοι χρήστες - περιλαμβάνουν OpenID
Χρήστες με Google λογαριασμούς"



Κάθε άλλη επιλογή σου με βάζει σε σκέψεις που δεν θέλω να υιοθετήσω.

Σε ευχαριστώ και ελπίζω η ελευθερία του έντιμου χρήστη να μην διαταραχθεί.

ΥΣ: Η εισαγγελία γνωρίζει τις IP των ανωνύμων χρηστών, οι ίδιοι δεν το γνωρίζουν ότι τους γνωρίζουν ;

Γιατί αυτή η υποκριτική περί ανωνύμων χρηστών

Σε θερμοπαρακαλώ μη τους δίνεις τροφή για περαιτέρω συνέχιση των περιορισμό της διαδικτυακής ελευθερίας μας.

Διέγραψε τα υβριστικά σχόλια και απαίτησε η κάθε ανάρτηση να είναι μέσω λογαριασμού.

Με κατανόηση στη πικρία σου αλλά περιμένω να προστατεύσεις και εμάς τους χιλιάδες ανώνυμους διαδικτυακούς χρήστες, που χρησιμοποιούμε τις απαραίτητες διαδικτυακές (νόμιμες) ταυτότητες (email – URL – εκτός από την IP μας)

nasosgr.zangi@gmail.com

Αναδημοσίευση από το PRESS-GR

Τρίτη, Φεβρουάριος 26, 2008

ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΠΡΟΣ ...

ΚΑΘΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟ

Της Αλεξίας Ανδρ. Καψαμπέλη

Φοιτήτριας στο 4ο έτος της Νομικής Σχολής Αθηνών

Πίστευα βαθειά ότι η Ελλάδα είναι μια δημοκρατική χώρα η οποία ενδιαφερόταν και προστάτευε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εξάλλου είναι γνωστό ότι η φιλοξενία ήταν πολύ σημαντική για τους αρχαίους Έλληνες για τους οποίους όλοι εμείς σήμερα είμαστε περήφανοι.

Προς λύπη μου διαπιστώνω ότι τα πράγματα σήμερα είναι πολύ διαφορετικά. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τις υποκλοπές, την υπόθεση των Πακιστανών, τους ξυλοδαρμούς των αλλοδαπών στο αστυνομικό Τμήμα της Ομόνοιας ή μήπως τον ξυλοδαρμό του Κύπριου φοιτητή;

Αλήθεια, υπήρξε τιμωρία και αποδοκιμασία από την ελληνική πολιτεία και τον πολιτικό κόσμο της χώρας; Ή μήπως νομίζουν ότι αυτά ξεχνιούνται και ότι ο κόσμος παρακολουθεί και ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ για τα κουτσομπολιά και για την ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ που παρέχουν τα ΜΕΣΑ;

Τόσο καιρό έκανα υπομονή. Ολα τα πράγματα όμως έχουν τα όρια τους. Και τώρα θέλω να μιλήσω, να γράψω. Και μάλιστα προκαλώ όποιον θέλει να μου κάνει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και ψευδείς αναφορές. Να στραφεί κατά ενός εικοσάχρρονου ανθρώπου που δεν διστάζει να πει αυτό που βλέπει και νιώθει.

Ανέφερα και στην αρχή ότι μέχρι την Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2008 πίστευα στην Ελλάδα και στην ελευθερία και τη δημοκρατία που τη διακρίνουν. Υπήρξαν όμως άνθρωποι που φρόντισαν να τα καταφέρουν, ομολογώ, να με κάνουν να αλλάξω γνώμη και να καταλάβω ότι ΜΟΝΟ ΑΔΙΚΙΑ υπάρχει και στην Ελλάδα.

Την Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2008 αυτό που βιώσαμε δεν περιγράφεται και δεν ξεχνιέται, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Μπήκαν στο σπίτι μας 6 αστυνομκοί και ένας ανακριτής. Δεν μας έλεγαν τι ακριβώς ήθελαν. Και με το ζόρι, μας είπαν ότι ήθελαν να κάνουν έρευνα στο σπίτι και ότι ήταν από το ηλεκτρονικό έγκλημα. Τίποτε άλλο.

Ο κύριος Χιώτης βέβαια χθες στις ειδήσεις του "μεγάλου και αντικειμενικού" καναλιού MEGA, ήξερε ΓΙΑΤΙ ΗΡΘΑΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ, ΤΙ ΒΡΗΚΑΝ και ΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ. Μήπως θα έπρεπε να αφήσει τη δημοσιογραφία και να ασχοληθεί με κάτι άλλο; Καταλαβαίνετε...

Αλήθεια, το MEGA δεν μας έχει διευκρινήσει τι έκαναν με το DVD του Ζαχόπουλου και της Τσέκου. Γιατί από τη μία οι "μεγάλοι, διάσημοι και αμερόληπτοι" δημοσιογράφοι του δελτίου, υποστηρίζουν ότι ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΔΑΝ ΤΟ DVD, ενώ ο κ. Καμπουράκης ΑΛΛΑ ΕΙΠΕ; Γιατί από τη μία το όνομα και το πρόσωπο της Τσέκου το κρύβουν και την προστατεύουν τόσο, ενώ από την άλλη αφήνουν και ανέχονται να σπιλώνονται ονόματα, υπολήψεις, οικογένειες χωρίς να έχουν απαγγελθεί κατηγορίες; Ξεχνούν φαίνεται το τεκμήριο της αθωότητας ή μήπως δεν υπάρχει πια και είναι δημιούργημα της φαντασίας και του ρομαντισμού μας;

Συνεχίζοντας την αναφορά για τα τεκταινόμενα στο σπίτι μας, νιώσαμε να καταρρέουν τα πάντα και προσπαθήσαμε να αντισταθούμε. Βλέπετε, δεν ήταν παρών δικηγόρος και οι κύριοι δεν μπορούσαν να περιμένουν γιατί βιάζονταν...

Ξέρετε πώς ένιωσα όταν έψαχναν το ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ και μας ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΝ ΣΑΝ ΚΟΙΝΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ;

Αλήθεια, ποιο είναι το έργο της Ελληνικής Αστυνομίας; Απ' ό,τι φαίνεται, να ταλαιπωρεί και να εξευτελίζει ανθρώπους και να κυνηγάει ανυπεράσπιστες γυναίκες μόνες;

Εγώ, είχα την εντύπωση ότι η Αστυνομία πρέπει να καταδιώκει εμπόρους ναρκωτικών, απατεώνες και δολοφόνους. Άραγε, με το θέμα στα Ζωνιανά τι έγινε; Ποιοι άνθρωποι είναι στις φυλακές χωρίς να μπορούν να βρουν το δίκιο τους; Παράλληλα, φροντίζουν να διαρρέονται όσα στοιχεία θέλουν σε συγκεκριμένες εφημερίδες και σ' "εκλεκτούς δημοσιογράφους".

Νιώσαμε την ώρα της εισβολής και της "έρευνας" να παραβιάζεται ό,τι σημαντικότερο έχουμε: το ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, ο χώρος ΜΑΣ, η ΨΥΧΗ ΜΑΣ.

Μ' έκαναν να μετανιώσω που σπουδάζω Νομική. Από την άλλη, ίσως πρέπει να ασχοληθώ με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους κατατρεγμένους. Δεν μπορώ να συνεχίσω την περιγραφή, δεν θέλω να τα θυμάμαι, όσο κι αν ο κύριος Χιώτης, γεμάτος ειρωνεία και χαιρεκακία, προέτρεψε χθες την Αστυνομία να έρθει ξανά στο σπίτι μας. Εχει αναλογιστεί ότι είμαστε άνθρωποι και όχι ρομπότ; Ή μήπως αρέσκεται στο να ταπεινώνει τους άλλους;

Ο κύριος Χιώτης υποστηρίζει ότι εκβιαζόταν και ότι συκοφαντείται και ότι θίγεται απ΄αυτό. Αλλά δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να μιλάει για το ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, για την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ, σαν να είμαστε εγκληματίες.

Ειλικρινά, αυτό με εξόργισε αλλά και με στεναχώρησε, διότι δεν περίμενα από έναν άνθρωπο ο οποίος θεωρεί ότι θίγεται η τιμή και η υπόληψή του, το όνομά του, να θίγει άλλους και την οικογένειά τους. Αυτό που νιώσαμε όταν τον ακούσαμε, ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ.

Εμείς όμως είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ, στεκόμαστε στα πόδια μας, έχουμε ψηλά το πηγούνι, όπως μου έλεγε μια φίλη, και προχωράμε και προσπερνάμε κάθε κακοήθεια και ύπουλο σκοπό.

Επίσης διαπιστώνω ότι οι πολιτικοί μανιωδώς ασκούν μηνύσεις και αγωγές. Και αναρωτιέμαι: δεν έχουν με τίποτα άλλο να ασχοληθούν, παρά να διαβάζουν μόνο ό,τι γράφεται για εκείνους; Γιατί δεν κάνουν πράξεις, δεν κάνουν έργα, δεν ενδιαφέρονται για τον κόσμο, για τα προβλήματά του; Αν συνέβαινε αυτό, τότε οι ίδιοι οι πολίτες θα ήταν αυτοί που θα εξοργίζονταν και θα ήταν πρόθυμοι να τους υπερασπιστούν.

Σχετικά με τον κύριο Αναστασιάδη, ειλικρινά εκπλήσσομαι. Δεν περίμενα από έναν άνθρωπο που βαλλόταν το προηγούμενο διάστημα περισσότερο από καθέναν άλλον, να χτυπάει έτσι έναν άνθρωπο που ούτε καν τον ξέρει.

Αλήθεια, τόσο γρήγορα ξεχνάει όσα πέρασε; Πόσο χάλια ήταν; Κανένας δεν βρέθηκε να τον στηρίξει. Και τώρα, αυτά που πέρασε ο ίδιος, θέλει να τα κάνει και σε άλλους; Γιατί; Να μου απαντήσει.

Λυπάμαι γι αυτόν, για την οικογένειά του και για τα παιδιά του που τόσο πολύ ήθελε να προστατεύσει, έτσι έλεγε στον Αντέννα, και τα παιδιά των άλλων δεν τα σκέφτηκε!

Το άλλο εντυπωσιακό είναι ότι το πρόβλημα στην αρχή ήταν ο εκβιασμός και τώρα το επίκεντρο της συζήτησης έχει γίνει το Ιντερνετ και τα blogs. "Ολοι οι ειδικοί" προσπαθούν να λύσουν θέματα τα οποία ούτε στην Αμερική δεν έχουν λυθεί. ΑΠΛΩΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ.

Πρώτον, γιατί δεν ξέρουν, πολλοί από αυτούς δεν ξέρουν καν τι είναι. Και δεύτερον γιατί προσφέρει πολλές δυνατότητες. Γιατί παγκοσμίως καταδιώκουν τους "μεγαλοεγκληματίες", αυτούς που κατεβάζουν τραγούδια από το το Διαδίκτυο και αυτούς που πωλούν CD. Αυτό είναι το κρίσιμο πρόβλημα της κοινωνίας ή μήπως των μεγαλοεπιχειρήσεων και των σκοτεινών συμφερόντων που θέλουν να ελέγχουν και να φιμώνουν τα πάντα;

Θέλω να ζητήσω συγγνώμη για το μέγεθος του κειμένου, θα έπρεπε να είναι πιο μικρό για να διαβάζεται πιο εύκολα. ΑΛΛΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΔΙΑΤΕΘΕΙΜΕΝΟΣ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΟΥ. Μόνο μέσω του Διαδικτύου μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα, να μιλήσω ανοικτά.

Θέλω να ευχαριστήσω καθένα, είτε διάσημο είτε άσημο -και κανείς δεν είναι ανώνυμος, ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΟΝΟΜΑ- για τη στήριξη και το ενδιαφέρον του. Ειλικρινά, δεν περίμενα τέτοια στήριξη και αυτή είναι η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ. ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ.

Και θα κλείσω με έναν στίχο από ένα γνωστό τραγούδι του Χατζιδάκι "...αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ".

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το ΠΛΗΡΕΣ δημοσίευμα!
# posted by press.gr@hotmail.com @ Τρίτη, Φεβρουάριος 26, 2008

Η επωνυμία στο διαδίκτυο εξυπηρετεί άλλους σκοπούς και επιδιώξεις.

Είμαι από τους παλαιούς χρήστες τους διαδικτύου, για τους γνωρίζοντας από εποχής compulink και βάλε πίσω, αρχές 1994 - αρχίζοντας με msdos σε έναν Commodore 128D / 64 το 1989.στα πρώτα ηλεκτρονικά βήματα μου - σε ένα κόσμο σχεδόν μαγικό και πολλά υποσχόμενο για ένα καλύτερο αύριο.

Είναι πολλές οι φορές - που λόγω παρορμητικού χαρακτήρα - ξεπέρασα κάποιες προσωπικές μου Αρχές, οι αρχές για την ανωνυμία στο διαδίκτυο, χάριν της ηδικής μου ηθικής δικαιοσύνης . Δεν μετάνιωσα για ότι έπραξα σε αυτή τη διαδρομή, μάλλον σοφότερος έγινα γιατί επανήλθα ενσυνείδητα στην αίγλη της ανωνυμίας, διδασκόμενος από κάποιες επιπόλαιες επιλογές, που εκ των υστέρων ανεδείχθησαν εσφαλμένες.

Ήταν οι στιγμές που για λόγους όπως απαιτούν σήμερα ήταν η επωνυμία. Οι εγγραφές που έγιναν σε επώνυμες αναρτήσεις μου, έχασαν την πρώτη τους νιότη και δροσιά, την ελεύθερη έκφραση και ανιδιοτέλεια.

Οι επώνυμες αναρτήσεις στρογγυλεύουν την έκφραση, την ωραιοποιούν για να εναρμονίζονται με τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό της καθημερινότητας, την αλλοιώνουν για να συνάδει με το ψαλιδισμένο μέσο όρο της απαίδευτης κοινωνίας μας.

Είμαι σήμερα, μετά και από τα τελευταία τεκταινόμενα του ενορχηστρωμένου φιμώματος της ελεύθερης έκφρασης, υπέρ της ανώνυμης έκφρασης και διατήρησης της στο τελευταίο αποκούμπι του ανώνυμου χρήστη.

Κάτω τα χέρια από την ελεύθερη έκφραση των ανωνύμων εκφραστών της κοινωνίας μας.

Κάτω τα χέρια σας εσείς οι βαρύγδουποι κυβερνητικοί διαχειριστές και διαπλεκόμενοι τηλεσταρς, εξουσιαστές των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ.

Αφήστε τον ανώνυμο χρήστη στη ανώνυμη ιδιότητα του και στην ελεύθερη προσωπικότητα του. Η δήθεν επωνυμία σηκώνει πολύ συζήτηση και δεν πρέπει να διαπραγματεύεται από τους υποψιασμένους διαδικτυακούς χρήστες.

Η Ανωνυμία δεν υπάρχει ως ασυδοσία, αλλά αποτελεί δικαίωμα και επιλογή. Κάθε παράνομη καταγραφή ή υβριστική ανάρτηση καταγράφεται και είναι επώνυμη με το ηλεκτρονικό ίχνος του IP, κάθε άλλη ερμηνεία είναι εκ του πονηρού.

Από τις πρώτες επαφές μου στο "anonymous ftp", όπου κατά τη σύνδεση µας στο σύστηµα, δίναμε ως login τη λέξη anonymous, και ως password, την ηλεκτρονική µας διεύθυνση (e-mail address) κλπ , τότε που η επικοινωνία γινόταν με bulletin board systems (BBS) σε περιβάλλον unix.

Εποχή απόλυτης ελευθερίας της έκφρασης και του αυτονόητου δικαιώματος της ανωνυμίας (μυστικότητας), κάτι μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, ήταν η εποχή της ευγένειας μεταξύ των χρηστών, της τιμιότητας και της αλληλεγγύη στην επικοινωνία, μιας και το σύστημα δεν είχε δημιουργήσει ορατές επιδιώξεις για παραπλάνηση και κέρδος.

Ο κάθε παλιός είχε το σεβασμό των νεοφώτιστων και σαν παλιός δάσκαλος ενθάρρυνε την κοινωνικότητα αλλά παράλληλα συμβούλευε για προσωπική αυτοδυναμία, παραχωρούσε τις οποίες γνώσεις του για δημιουργικότητα και πειραματισμό.

Κάθε ανεύθυνη συμπεριφορά, δυσφήμηση ή παρενόχληση είχε αυτονόητη την αυτό/ρύθμιση της από black list των άλλων χρηστών – τιμωρία ; ή απομόνωση.

Η επωνυμία στο διαδίκτυο εξυπηρετεί άλλους σκοπούς και επιδιώξεις.

Ο ανώνυμος είναι ο απλός πολίτης ο οποίος ενδιαφέρεται και έχει πολιτική άποψη, αλλά δεν επιδιώκει την ανέλκυση σου από την επώνυμη δημοσιότητα του έργου του, είναι ο ανώνυμος χρήστης ο οποίος τον ενδιαφέρει το γενικό καλό μέσα από την ελεύθερη συμμετοχή του.

Υπήρχαν λοιπόν άγραφοι κανόνες τότε, σε μια κοινότητα που ήθελε και αγάπησε τη νέα τεχνολογία προσδοκώντας σε ένα καλύτερο αύριο ελεύθερης έκφρασης και ενημέρωσης σε μια κοινωνία αποκομμένη από σκοπιμότητες και εναντίον της εκμετάλλευσης.

Αρχές του ’94 διαβάζω από το manual :

• Ηλεκτρονικό Ταχυδροµείο (e-mail)
• Πρωτόκολλο µεταφοράς αρχείων (FTP)
• Πρόσβαση σε αποµακρυσµένο υπολογιστή (telnet)
• Ηλεκτρονικοί πίνακες ανακοινώσεων (USENET)
• Αναζήτηση αρχείων (Archie και Gopher)
• Παγκόσµιος Ιστός (World Wide Web)
• Ηλεκτρονική συνδιάσκεψη (IRC)
• Αναζήτηση χρηστών (Finger

(Αναβάθμιση σε Windows 3.11, αναβάθμιση ξανά σε . . . Windows 95 . . .)


Ήταν η εποχή του μαγικού κόσμου του Newsgroups – USENET

• comp : θέματα σχετικά µε την πληροφορική, όπως για παράδειγμα : software, hardware, κλπ
• sci : θέματα σχετικά µε τους διάφορους τοµείς των επιστηµών. Συνήθως, ιδιαίτερα και εξειδικευμένα newsgroups
• soc : θέματα σχετικά µε την κουλτούρα, την κοινωνία και τον πολιτισµό.
• news : θέματα σχετικά με ανακοινώσεις για το ίδιο το Internet.
• rec : θέματα σχετικά που αναφέρονται σε διάφορα hobbies
• misc : Γενικά θέματα alt , biz, ClariNet, k12 κλπ.

Πέρασαν τα χρόνια . . . το διαδίκτυο από λίγους γραφικούς και πορωμένους γκουρού της ηλεκτρονικής επιστήμης μετεξελίχθηκε σε εργαλείο κέρδους και προβολής προϊόντων και κατευθυνόμενων ιδεών και σκέψεων.
Οι λίγοι, οι πρώτοι και οι περίεργοι εσωστρεφείς και απομονωμένοι χρήστες του 1994 έγιναν οι παρείσακτοι και οι παθητικοί θεατές του 2008.

Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

Σήμερα τα πράγματα είναι όλα κέρδος και συναλλαγή.

Σήμερα είναι όλα αλλιώς. . .

Το έργο είναι REMAKE έχει ξαναπαιχθεί. Το πετυχημένο σενάριο είναι το ίδιο άχαρα και απροκάλυπτα κακογραμμένο.

Ήταν η εποχή της χαλιναγώγησης του λογισμικού. Στην αρχή κυκλοφορούσε ελεύθερα και με ενοχλητικό τρόπο της πίεσης για ελεύθερη και ανώνυμη διάδοση του, μέχρι την τελική του επικράτηση και την εν συνεχεία χαλιναγώγηση του και εμπορία του.

Είναι η εποχή από την ελεύθερη χρήση στην ποινικοποίηση της χρήσης του.

Ναι στη διάσωση και διάδοση του ελευθέρου λογισμικού.

Υπάρχει ακόμη καιρός για την επικράτηση του, είναι ο αγώνας που δεν πρέπει να χαθεί από τον ανώνυμο χρήστη.

Τώρα παίζεται η ελεύθερη διάδοση των ιδεών, παίζεται η χαλιναγώγηση της ενημέρωσης με την επικράτηση των μονοθεματικών δελτίων ειδήσεων, η μανία της ροζ είδησης και του κιτρινισμού των καλοπληρωμένων τηλεαστέρων και ο πόλεμος της επικράτησης των καλαναρχών.

Είναι ένας πόλεμος που δεν μας αφορά . . .

Αυτό που μας αφορά είναι η ελεύθερη έκφραση κόντρα στην φίμωση της ελεύθερης συνταγματικής διάδοσης των ιδεών και σκέψεων του ανώνυμου χρήστη.

Κάθε επώνυμος ας επιλέξει την επωνυμία των ΜΜΕ.

Μία έκκληση προς τους προβοκάτορες υβριστές.

Εάν νομίζεται ότι είστε υπέρμαχοι της ελεύθερης διάδοσης των ιδεών έχετε κάμει λάθος, εάν το κάνετε σκοπίμως και ιδιοτελώς δεν θα σας περάσει τελικά, ο ρόλος σας είναι γνωστός σε κάθε ελεύθερη έκφραση και κεκτημένα του απλού πολίτη.
_______________
Το να γράφεις είναι μάταιο Το να μη γράφεις Αδύνατο. Έτσι κάθε μέρα ματαιοπονείς γιατί το μόνο πιο οδυνηρό από τη γραφή είναι να μη γράφεις καθόλου. "Σκοτεινός"

Αγορεύσεις χωρίς κλεψύδρα, απειλές φιμώσεις και εξοστρακισμούς . . .


Κάτω τα χέρια από την ελεύθερη έκφραση

"Τις αγορεύειν βούλεται", σε ένα χώρο σύγχρονης διαδικτυακής (τύπου) Αρχαίας Αγοράς, για μια ελεύθερη κοινωνική, πολιτική και πνευματική πραγματικότητα στο διαδικτυακό ιστοχώρο, Ένα ακόμη ενοχλητικό Blog ; - θα δείξει η συμμετοχή σας.


_______________
Το να γράφεις είναι μάταιο Το να μη γράφεις Αδύνατο. Έτσι κάθε μέρα ματαιοπονείς γιατί το μόνο πιο οδυνηρό από τη γραφή είναι να μη γράφεις καθόλου. "Σκοτεινός"