Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008

Ετσι, ο συνδικαλιστικός λόγος των Ελλήνων στρατιωτικών βγήκε στην παρανομία...



Στη Σουηδία ακόμα και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ είναι γραμμένος σε συνδικάτο!

Η Ενωση Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων πρώτα τυλίχτηκε σε μια κόλλα χαρτί και ύστερα, φυσικά νομοτύπως, μπήκε στην κατάψυξη για να γίνει Γκοτζίλας. Δυόμισι χρόνια περίπου τραβάει η ιστορία της, διανθισμένη με το απαραίτητο πολιτικό και στρατιωτικά «διαβαθμισμένο» παρασκήνιο, έγγραφο και μη.

Ιδού λοιπόν κάποια ενδεικτικά της υπόθεσης αυτής περιστατικά, όπως βρίσκονται καταγεγραμμένα σε σειρά εγγράφων που είναι στη διάθεση της «Ε»:

Σε σύσκεψη που έλαβε χώρα στις 14 Ιανουαρίου 2005 στην Αθήνα, είκοσι νέοι αξιωματικοί και των τριών κλάδων υπογράφουν την ιδρυτική πράξη στρατιωτικού συνδικαλιστικού οργάνου πανελλήνιας εμβέλειας και το βαφτίζουν Ενωση Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Σύμφωνα με το καταστατικό, μέλη της Ενωσης θα είναι μόνον εν ενεργεία αξιωματικοί.

Σκοποί του συνδικαλιστικού σωματείου, μεταξύ άλλων, αναφέρονται: βελτίωση της θέσης των αξιωματικών, προάσπιση της προσωπικής ελευθερίας, της ελευθερίας της σκέψης, της αξιοκρατίας, της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και των δημοκρατικών ελευθεριών και ανάδειξη του σύγχρονου ρόλου των αξιωματικών ως παράγοντα εγγύησης της εθνικής ανεξαρτησίας και εμπέδωσης του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Προβαλλόμενα μέσα για την πραγματοποίηση αυτών των σκοπών είναι η μέριμνα για τη βελτίωση του νομοθετικού πλέγματος που διέπει τη λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων, η παροχή νομικής ή άλλης βοήθειας στα μέλη για την αντιμετώπιση υπηρεσιακών προβλημάτων ή η συμμετοχή εκπροσώπων της Ενωσης σε συμβούλια ή επιτροπές όπου συζητούνται θέματα σχετικά με τους αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων.

Υπάρχει ξεχωριστή, σαφής αναφορά στο καταστατικό ότι αποκλείεται η απεργία ως μέσο διεκδίκησης αιτημάτων. Αποκλείεται επίσης η εμπλοκή μελών της Ενωσης στο καθαρά επιχειρησιακό μέρος της λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων.

Συγκροτείται επίσης επταμελής προσωρινή διοικητική επιτροπή της Ενωσης με πρόεδρο τον Ανέστη Τσουκαράκη, λοχαγό του Σώματος Δικαστικών Γραμματέων, και γραμματέα το σμηναγό (τότε υποσμηναγό) Ευστάθιο Καρβουνιάρη.

Στις 21 Ιανουαρίου 2005 κατατίθεται αίτηση αναγνώρισης του συνδικαλιστικού σωματείου στο Πρωτοδικείο Αθηνών. Συζητείται στις 14 Φεβρουαρίου 2005 και αρχικά απορρίπτεται με την απόφαση 2822/05.

Το θέμα φτάνει στη Βουλή. Στις 22 Φεβρουαρίου 2005, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Στέλιος Ματζαπετάκης καταθέτει ερώτηση προς τον υπουργό Αμυνας (Σπήλιο Σπηλιωτόπουλο), ζητώντας την «καθαρή και σαφή θέση του υπουργείου» για την Ενωση. Παραπέμπεται να απαντηθεί μέσω της διαδικασίας του κοινοβουλευτικού ελέγχου. Επί της διαδικασίας λοιπόν, σε υπηρεσιακό σημείωμα του Τμήματος Διοικητικών - Δικαστικών Θεμάτων του Β' Κλάδου του ΓΕΕΘΑ προς το Γραφείο Κοινοβουλευτικού Ελέγχου της Νομικής Υπηρεσίας του ΕΠΥΕΘΑ με ημερομηνία 2 Μαρτίου 2005, αναφέρονται τα εξής: «...το υπόψη ζήτημα είναι παλαιότερο και έχει εξεταστεί και στο πλαίσιο των άρθρων 5 και 6 του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη (δικαίωμα συλλογικής οργάνωσης και διαπραγμάτευσης), πλην όμως ακόμα μελετάται από το ΥΠΕΘΑ σε όλες του τις διαστάσεις και δεν έχει ληφθεί οριστική απόφαση επ' αυτού. Κατά συνέπεια, στην παρούσα χρονική στιγμή δεν μπορεί να λεχθεί τίποτα περαιτέρω επί του θέματος...».

Στο μεταξύ, οι συνδικαλιστές της Ενωσης προχωρούν σε εγγραφές μελών μέσα στο στράτευμα, οι στρατηγοί θορυβούνται, οι απόστρατοι-ψηφοφόροι του υπουργού δυσφορούν και ο υπουργός ζητεί νομικές συμβουλές, τη στιγμή μάλιστα που του θέτει το ζήτημα και η Διαρκής Επιτροπή Εξωτερικών και Αμυνας της Βουλής. Ο συσχετισμός «στρατιωτικός συνδικαλισμός - κομματισμός και χαλάρωση πειθαρχίας» επιχειρείται να λανσαριστεί ως πολιτικό αξίωμα.

Ομως, σχετικό τετρασέλιδο εμπιστευτικό σημείωμα προς το β' υπαρχηγό ΓΕΕΘΑ με ημερομηνία 12 Απριλίου 2005 που υπογράφει ο στρατιωτικός δικαστής γ' Βασίλειος Μακρής, άλλα εισηγείται: «ΔΕΝ μπορεί -γράφει- πλέον να υποστηριχθεί σοβαρά ότι οι στρατιωτικοί (τόσο οι επαγγελματίες όσο και οι στρατευμένοι θητείας) δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Πρέπει, ωστόσο, να επισημανθεί ότι το δικαίωμα προς συνδικαλισμό δεν σημαίνει αυτόματα και δικαίωμα απεργίας...». Επικαλείται δε τα άρθρα 12 παρ. 1 και 23 του Συντάγματος, τις ευρωπαϊκές πολιτικές ντιρεκτίβες και την ύπαρξη του Euromil, για να καταλήξει: «Με δεδομένη την ύπαρξη του σχετικού ατομικού και κοινωνικού δικαιώματος και στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων, κατά παραπάνω, θα πρέπει, κατά την άποψή μας, να εξεταστεί σοβαρά η άμεση νομοθετική ρύθμιση του θέματος, ώστε να προστατευτεί και να οργανωθεί από τώρα (και με τις ορθές βάσεις) ο τρόπος άσκησης του δικαιώματος. Υπενθυμίζουμε ότι κάτι τέτοιο έγινε (έστω και καθυστερημένα) και για το συνδικαλισμό των αστυνομικών υπαλλήλων (ν. 2265/94)...». Οσο για την υπόθεση «χαλάρωση πειθαρχίας», σημειώνει: «Το θέμα είναι ευρύ και αόριστο, έτσι όπως τίθεται, και με ελάχιστο νομικό περιεχόμενο επί της ουσίας. Χωρίς την παροχή διευκρινίσεων δεν είναι δυνατόν να γίνει αντικείμενο προσέγγισης από καθαρά νομική άποψη».

Οι στρατιωτικοί συνδικαλιστές επιμένουν. Στις 18 Ιουλίου 2005 το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας με την απόφαση 5265/05 νομιμοποιεί ως απολύτως συμβατή με το Σύνταγμα την ύπαρξη της Ενωσης. Αλλά υπάρχουν πολλοί που αυτό δεν τους αρέσει καθόλου.

Χαρακτηριστικό το εξής: Ο αντιστράτηγος ε.α. και επίτιμος β' υπαρχηγός ΓΕΣ Παναγιώτης Ρουσελάκης, πρόεδρος του φρεσκοενταγμένου στον Euromil συνδέσμου αποστράτων με την ονομασία «Εταιρεία Αλληλεγγύης - ΕΤΑΛ», επιχειρεί να εξασφαλίσει έγκριση και υλική συνδρομή του υπουργείου Αμυνας για την πραγματοποίηση του ετήσιου συνεδρίου του συγκεκριμένου ευρωπαϊκού οργανισμού στην Αθήνα - κάτι που όντως έλαβε χώρα το 2006 στο Πολεμικό Μουσείο. Σε σχετική επιστολή του προς τον α' υπαρχηγό ΓΕΕΘΑ αντιστράτηγο Στυλιανό Παναγόπουλο στις 28 Ιουλίου 2005, γράφει: «...στη χώρα μας θα μπορούσε ίσως να υιοθετηθεί αρχικά μια επιφυλακτική μεν, αλλά θετική στάση χαμηλών τόνων απέναντι στον Euromil, χωρίς επίσημες δηλώσεις και εμφανείς ενέργειες από τις στρατιωτικές αρχές. Κατά την εκτίμησή μας, μια τέτοια στάση θα ενεθάρρυνε τους Συνδέσμους και Ενώσεις Αξιωματικών στη χώρα μας να ενταχθούν προοδευτικά στον Euromil, ο οποίος εκ του καταστατικού του προστατεύει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του στρατιωτικού προσωπικού εν γένει. Με αυτόν τον τρόπο, πιστεύουμε, θα περιοριστούν οι πιθανότητες ανάπτυξης συνδικαλισμού στις τάξεις του στρατεύματος. Με άλλα λόγια, αν τα εν ενεργεία στελέχη γνωρίζουν ότι μπορούν να υποστηρίξουν τα δικαιώματά τους μέσω κάποιου Συνδέσμου ή Ενωσης που ήδη υπάρχει και συνάμα ανήκει σε έναν αναγνωρισμένο και έγκυρο Πανευρωπαϊκό Οργανισμό, λογικά δεν θα κατατείνουν να οργανωθούν συνδικαλιστικά εντός του στρατεύματος...».

Στις 4 Οκτωβρίου 2005, στο υπηρεσιακό σημείωμα υπ' αριθμ. 67 του Γραφείου Νομικού Συμβούλου του ΓΕΕΘΑ χαρακτηρίζονται «απαράδεκτα» τα αναγραφόμενα της παραπάνω επιστολής «και τα εξ αυτών υπονοούμενα». Ο συντάκτης του σημειώματος στρατιωτικός δικαστής β' πλέον, Βασίλειος Μακρής, επιμένει: «...Οπως έχουμε ήδη επισημάνει σε άτυπο σημείωμά μας της 12-04-05 προς την ιεραρχία, είναι πλέον δεδομένο και αδιαμφισβήτητο ότι τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων (επαγγελματίες και στρατευμένοι) έχουν το ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα να συστήσουν και να συμμετάσχουν ενεργώς σε οργανώσεις προστασίας των επαγγελματικών τους συμφερόντων, στο πλαίσιο των δημοκρατικών θεσμών (χωρίς παράλληλο δικαίωμα απεργίας). Αντί για "σκέψεις" όπως τις παραπάνω, θα πρέπει από το ΥΠΕΘΑ να εξεταστεί σοβαρά η άμεση νομοθετική ρύθμιση του τρόπου άσκησης του συγκεκριμένου δικαιώματος του στρατιωτικού προσωπικού, ώστε να προστατευθεί και να οργανωθεί από τώρα και με τις ορθές βάσεις...».

Ενδιαμέσως, στις 2 Σεπτεμβρίου 2005, οι πρωτοδίκως νομιμοποιημένοι πλέον στρατιωτικοί συνδικαλιστές στέλνουν επιστολή στους στρατιωτικούς αρχηγούς όλων των επιτελείων ζητώντας συνάντηση γνωριμίας μαζί τους, εν όψει της έναρξης συνδικαλιστικής δραστηριότητας των Ενόπλων Δυνάμεων. Ουδέποτε θα λάβουν απάντηση. Αντιστοίχως αναπάντητες θα μείνουν επιστολές τους και προς την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αμυνας - υπουργό και υφυπουργούς.

Στις 29 Νοεμβρίου 2005, ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Ι. Διώτης ασκεί έφεση υπέρ του νόμου κατά της νομιμοποιητικής της Ενωσης απόφασης 5265/2005 του Πρωτοδικείου, θεωρώντας ότι έγινε εσφαλμένη ερμηνεία του Συντάγματος και των νόμων. Ταχύτατα προσδιορίζεται η εκδίκασή της για τις 16 Μαρτίου 2006.

Το Ελληνικό Πεντάγωνο έχει ανασυνταχτεί κι αντεπιτίθεται!

Στις 12 Δεκεμβρίου 2005 ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Παναγιώτης Χηνοφώτης απευθύνεται εγγράφως προς τον εισαγγελέα Πρωτοδικών: «...παρακαλούμε να εξετάσετε τη δυνατότητα άσκησης αίτησης αναστολής των εννόμων συνεπειών της υπ' αριθμόν 5265/2005 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών μέχρι την εκδίκαση της έφεσής σας κατ' αυτής...».

Ζητεί δηλαδή να απαγορευτούν οι δραστηριότητες των στρατιωτικών συνδικαλιστών και προβάλλει σχετικά μεταξύ άλλων τους εξής λόγους:

- «Μέχρι την εκδίκαση της έφεσης τίθεται εν αμφιβόλω η εφαρμογή των κανονισμών πειθαρχίας και του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα που απαγορεύουν το συνδικαλισμό και κατ' επέκταση δημιουργούν λόγο αναστολής των συγκεκριμένων κανονισμών και νόμων».

- «Η δημιουργία συνδικαλιστικού σωματείου στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων σαφώς επηρεάζει την εύρυθμη λειτουργία και μαχητική ικανότητα του στρατεύματος, θα αποδυναμώσει την οργανωτική του συνοχή και θα διαταράξει τη στρατιωτική πειθαρχία, ιδιαίτερα σε καταστάσεις όπου οι απαιτήσεις ετοιμότητος και επιχειρησιακής διαθεσιμότητας των δυνάμεων και μέσων των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ιδιαίτερα αυξημένες».

Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ δείχνει καθαρά ότι δεν εγκρίνει καθόλου το γεγονός πως η προσωρινή διοικούσα επιτροπή της Ενωσης Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων είχε ήδη αρχίσει τη συνδικαλιστική της δράση, με κάλεσμα σε συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη στις 14 Δεκεμβρίου 2005 (δύο μέρες μετά την ημερομηνία της επιστολής), παρουσία αντιπροσώπων της στο 13ο συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αξιωματικών Αστυνομίας στις 10-11-2005 ή αιτήματος για ανάρτηση του καταστατικού της στους πίνακες ανακοινώσεων των στρατιωτικών μονάδων ανά την επικράτεια.

Αντίγραφα της παραπάνω επιστολής του αρχηγού ΓΕΕΘΑ είχαν επιδοθεί στην πολιτική ηγεσία του Ελληνικού Πενταγώνου (υπουργό Σπήλιο Σπηλιωτόπουλο και υφυπουργούς Βασίλη Μιχαλολιάκο και Γιάννη Λαμπρόπουλο), καθώς και στους αρχηγούς των τριών γενικών επιτελείων.

Στις 29 Δεκεμβρίου 2005 ο εισαγγελέας Πρωτοδικών καταθέτει αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, ζητώντας την αναστολή των πρωτοδίκως νομιμοποιημένων δραστηριοτήτων των στρατιωτικών συνδικαλιστών μέχρι την εκδίκαση της έφεσής του και η εκδίκαση της συγκεκριμένης αγωγής προσδιορίζεται για τις 13 Φεβρουαρίου 2006.

Στις 9 Ιανουαρίου 2006, με προσωρινή διαταγή της προέδρου Υπηρεσίας του Πρωτοδικείου Αθηνών αναστέλλεται προσωρινά η εκτέλεση της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών για την αναγνώριση του στρατιωτικού συνδικαλιστικού σωματείου. Την επομένη κιόλας, επείγουσα διαταγή του Γενικού Επιτελείου Στρατού που φέρει την υπογραφή του ταξίαρχου Νικόλαου Παναγιωτόπουλου, διευθυντή του 1ου Επιτελικού Γραφείου του ΓΕΣ, αποστέλλεται στους διοικητές των μονάδων ανά την επικράτεια με την υπόμνηση «παρακαλούμε για την άμεση ενημέρωση των στελεχών των μονάδων -υπηρεσιών σας».

Δεν είναι άσχετη η συγκυρία: Ηδη είχε προσδιοριστεί για το πρώτο δεκαπενθήμερο του Φεβρουαρίου 2006 να γίνουν οι εκλογές για το διοικητικό συμβούλιο της Ενωσης. Προετοιμαζόταν δε συγκέντρωση των συνδικαλιστών στρατιωτικών στο αμφιθέατρο του Δήμου Χολαργού για τις 10 Ιανουαρίου 2006. Είχαν μάλιστα προσκληθεί πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, κόμματα και συνδικαλιστικοί φορείς. Τελικά, παρά τις αντιξοότητες, η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε, με άλλους διοργανωτές (όχι την Ενωση) και χωρίς εκπρόσωπο της κυβέρνησης.

Στις 16 Φεβρουαρίου 2006 εκδικάστηκε η αίτηση των ασφαλιστικών μέτρων και την 1η Μαρτίου 2006 κοινοποιείται η απόφαση που ορίζει την αναστολή της ισχύος της πρωτόδικης, νομιμοποιητικής της Ενωσης, απόφασης, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης.

Και σε ένα μήνα, στις 16 Μαρτίου 2006, εκδικάστηκε η έφεση Διώτη. Με την απόφαση 7666/06 το Εφετείο δέχτηκε το συλλογισμό του εφεσιβάλλοντος εισαγγελέα Πρωτοδικών και κατήργησε την πρωτόδικη απόφαση, αφαιρώντας από την Ενωση Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων το δικαίωμα ύπαρξής της.

Ετσι, ο συνδικαλιστικός λόγος των Ελλήνων στρατιωτικών βγήκε στην παρανομία...






ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 25/08/2007



"O σιωπών δοκεί συναινείν", [(qui tacet consentire videtur) (=όποιος σιωπά φαίνεται ότι συναινεί), κατά το ρωμαϊκό δίκαιο].

Δεν υπάρχουν σχόλια: